Δεν Γεννήθηκε Ποτέ - Δεν Πέθανε Ποτέ - Επισκέφτηκε μόνο αυτόν τον πλανήτη Γη μεταξύ της 11ης Δεκεμβρίου 1931 και της 19ης Ιανουαρίου 1990.
Με αυτά τα κυριολεκτικά αθάνατα λόγια, ο Όσσο υπαγορεύει ταυτόχρονα την επιτύμβια επιγραφή του και απαλλάσσεται από την βιογραφία του. Έχοντας προηγουμένως αφαιρέσει το όνομά του από τα πάντα, τελικά συμφωνεί να αποδεχτεί το «Όσσο», εξηγώντας ότι προέρχεται από το «ωκεάνιο» του Γουίλιαμ Τζέιμς. «Δεν είναι το όνομά μου», λέει, «είναι ένας θεραπευτικός ήχος».
Οι χιλιάδες ώρες αυτοσχέδιων ομιλιών του, που εκφωνήθηκαν σε ανθρώπους σε όλο τον κόσμο σε μια περίοδο είκοσι ετών, είναι όλες ηχογραφημένες, συχνά σε βιντεοκασέτες που μπορούν να ακουστούν οπουδήποτε από οποιονδήποτε, όταν, λέει ο Όσσο, «η ίδια σιωπή θα υπάρχει εκεί».
Οι μεταγραφές αυτών των ομιλιών δημοσιεύονται τώρα σε εκατοντάδες τίτλους, σε δεκάδες γλώσσες. Σε αυτές τις ομιλίες, το ανθρώπινο μυαλό μπαίνει στο μικροσκόπιο όπως ποτέ άλλοτε, αναλύεται μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Νους ως ψυχολογία, νους ως συναίσθημα, νους ως νους-σώμα· νους ως ηθικολόγος, νους ως πίστη (πεποίθηση)· νους ως θρησκεία, νους ως ιστορία, νους ως πολιτική και κοινωνική εξέλιξη -- όλα εξετάζονται, μελετώνται και ενσωματώνονται. Έπειτα, αφήνονται με ευπρέπεια πίσω στην ουσιαστική αναζήτηση της υπέρβασης.
Στη διαδικασία, ο Όσσο εκθέτει την υποκρισία και την απάτη όπου κι αν τη βλέπει. Όπως το θέτει τόσο εύγλωττα ο συγγραφέας, Τομ Ρόμπινς: «Αναγνωρίζω το σμαραγδένιο αεράκι όταν κροταλίζει τα παντζούρια μου. Και ο Όσσο είναι σαν ένας σκληρός, γλυκός άνεμος, που κυκλώνει τον πλανήτη, φυσώντας τα καπελάκια των ραβίνων και των παπών, σκορπίζοντας τα ψέματα στα γραφεία των γραφειοκρατών, ποδοπατώντας τους βλάκες στους στάβλους των ισχυρών, σηκώνοντας τις φούστες των παθολογικά σεμνότυφων και γαργαλώντας τους πνευματικά νεκρούς πίσω στη ζωή».
«Ο Ιησούς είχε τις παραβολές του, ο Βούδας τις σούτρες του, ο Μωάμεθ τις φαντασιώσεις του για την Αραβική Νύχτα. Ο Όσσο έχει κάτι πιο κατάλληλο για ένα είδος που έχει παραλύσει από την απληστία, τον φόβο, την άγνοια και τις δεισιδαιμονίες: έχει την κοσμική κωμωδία». «Αυτό που θέλει να κάνει ο Όσσο, μου φαίνεται, είναι να διαπεράσει τις μεταμφιέσεις μας, να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις μας, να θεραπεύσει τους εθισμούς μας και να καταδείξει την αυτοπεριοριστική και συχνά τραγική τρέλα του να παίρνουμε τον εαυτό μας πολύ στα σοβαρά».
Τι να πούμε λοιπόν για τον Όσσο; Τον απόλυτο αποδομητή; Έναν οραματιστή που γίνεται το όραμα; Σίγουρα, μια πρόταση στην ύπαρξη — ότι είναι εκ γενετής δικαίωμα του καθενός να απολαμβάνει την ίδια ωκεάνια εμπειρία της αληθινής ατομικότητας. Γι' αυτό, ο Όσσο λέει: «Υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι, που πηγαίνει προς τα μέσα, όπου δεν θα βρεις ούτε ένα ανθρώπινο ον, όπου θα βρεις μόνο σιωπή, ειρήνη».
Ένα συμπέρασμα; Δεν υπάρχουν τελείες στο όραμα του Όσσο, αλλά μια χείρα βοηθείας προς την κατανόηση του εαυτού μας:
«Θα ήθελα να σας πω: Η επιστήμη είναι η απόλυτη αξία. Και υπάρχουν μόνο δύο είδη επιστημών: η μία, η αντικειμενική επιστήμη, που αποφασίζει για τον έξω κόσμο· και η άλλη, η υποκειμενική επιστήμη, η οποία μέχρι τώρα ονομαζόταν θρησκεία. Αλλά είναι καλύτερο να μην την ονομάζουμε θρησκεία. Είναι καλύτερο να την ονομάζουμε επιστήμη του εσωτερικού και να διαιρούμε την επιστήμη σε επιστήμη του εξωτερικού και επιστήμη του εσωτερικού — αντικειμενική επιστήμη και υποκειμενική επιστήμη. Αλλά κάντε την ένα ενιαίο σύνολο, και η επιστήμη παραμένει η απόλυτη αξία — τίποτα δεν είναι υψηλότερο από αυτό». —Όσσο
©OSHO International Foundation, Switzerland